Hoe kunnen we een einde maken aan de Corona-gekte en een goed leven voor iedereen creëren? De volgende strategie zou een oplossing kunnen zijn.

Advocaten en rechters, politieagenten en militairen, maar ook journalisten en gemeenschapsleiders moeten zo efficiënt en effectief mogelijk worden opgeleid! Hun wereldbeeld is bepalend voor de vraag of deze onnodige catastrofe zijn beloop krijgt of dat de heersende misantropische elites kunnen worden tegengehouden.


Strategie voor vrijheid
voor een wereld in vrede en gerechtigheid

De basis van de volgende overwegingen is het besef dat de wereld wordt geregeerd door een netwerk van invloedrijke mensen zonder scrupules, alsmede dat Corona deel uitmaakt van een lang geplande agenda en lijkt op een 3e Wereldoorlog. Naast de doelstellingen van totale controle over alles, volledige onderwerping van de mensheid en samensmelting van mens en technologie (transhumanisme), zijn er steeds meer aanwijzingen dat de mensheid radicaal zal worden gedecimeerd. Aangezien deze agenda klaarblijkelijk reeds ver gevorderd is en er uiteraard rekening is gehouden met elke vorm van verzet, is er hoogstwaarschijnlijk niet veel tijd meer – als het al mogelijk is – om deze waanzin te stoppen.

Als u nog niet tot deze conclusie bent gekomen, bekijk dan de volgende twee gratis documentaires: „Thrive“ uit 2011 en „Plandemic“ uit 2020.

Als men zich afvraagt hoe de huidige machtsstructuren zo soepel en duurzaam mogelijk kunnen worden ontbonden, dan roept dit tal van andere vragen op, zoals:

Welke reacties kunnen worden verwacht van de heersende elites en hun marionetten?

Welke personen, posities of beroepen zijn van doorslaggevend belang bij een dergelijke verandering van macht en systeem?

Welke rol spelen petities of verkiezingen, demonstraties, blokkades, belastingboycotten, algemene stakingen daarbij?

Hoe kan opvoeding of ontluistering zo efficiënt en doeltreffend mogelijk slagen?

Hoe zou zo’n wereldwijde verandering concreet kunnen plaatsvinden?

Hoe kunnen mensen gemotiveerd worden om zich actief voor zo’n verandering in te zetten?


De machtsstructuren van mondiaal samenwerkende elites, die al eeuwen bestaan, kunnen naar alle waarschijnlijkheid alleen worden ontbonden door een mondiaal verzet dat zo gelijktijdig mogelijk is en dat specifiek tegen deze machtsstructuren is gericht.

De teweeggebrachte Corona-crisis zou in dit opzicht een ware zegen kunnen worden genoemd, omdat zij reeds een aanhoudend of zelfs groeiend wereldwijd verzet op gang heeft gebracht, dat zelfs gedeeltelijk reeds precies tegen dergelijke elites is gericht. Een subdoelstelling is dan ook om deze weerstand niet alleen in stand te houden, maar te versterken. Een ander subdoel is de meerderheid van de demonstranten (die waarschijnlijk meestal pure tegenstanders van de maatregelen zijn en min of meer „slechts“ het doel van terugkeer naar de oude normaliteit nastreven) te informeren over de mondiale machtsstructuren en over oplossingen en alternatieven, b.v. door de organisatoren van deze strategie te overtuigen of door de deelnemers rechtstreeks te informeren met flyers en voordrachten.

Hoe zullen de elites reageren wanneer de voorlichting van het publiek over de misstanden zijn vruchten afwerpt en tot grote verontwaardiging leidt? Een mogelijk verlies van macht betekent zeer waarschijnlijk levenslange gevangenisstraf of zelfs de dood voor bepaalde elites en hun marionetten. Zij zullen dus elk ernstig verzet in de kiem proberen te smoren en hun status tot het uiterste verdedigen met alle denkbare middelen (aanvalsoorlog, burgeroorlog, verduistering, concentratiekampen, enz.) Omdat velen van hen klaarblijkelijk volstrekt gewetenloos of volslagen krankzinnig zijn, kan helaas niet worden uitgesloten dat zij zullen trachten allen met zich mee te slepen zodra zij beseffen dat hun macht hen aan het ontglippen is.

Het voorkomen van mogelijke kamikaze-acties en genocidepogingen van de kant van de elites (b.v. door gedwongen inenting) zou daarom een centrale rol moeten spelen bij de planning en uitvoering van een wereldwijde machtsovername.

Afgezien van de macht van elites, de macht van elk individu, en de macht van verenigde massa’s van mensen, ligt een groot deel van de macht in de beslissingen van advocaten en rechters, politieagenten en soldaten, en journalisten en plaatselijke politici. Zij staan, in zekere zin, tussen de mensheid en de heersende elites. Zij kunnen de elites beschermen tegen de massa’s door gewelddadige onderdrukking en manipulatie. Maar omgekeerd kunnen zij ook de massa’s beschermen tegen de relschoppers, door hun misdaden aan de kaak te stellen, te veroordelen en te voorkomen. Bovenal zijn zij degenen die een zo soepel en gecoördineerd mogelijke verandering zouden kunnen organiseren.

Ook de bevindingen van het „Milgram experiment“ zijn in dit verband van belang. Kort en losjes gedefinieerd, bewijst het dat mensen bijna alles zullen doen wat een autoriteit die zij erkennen hun zegt dat het juiste is om te doen. Hieruit kan worden geconcludeerd dat men een groot deel van het ondergeschikte volk kan teleurstellen als men erin slaagt een officier of zelfs een generaal, een politiecommissaris of hoofdcommissaris van politie, een constitutionele rechter, een hoofdredacteur, een hoofdarts of een schooldirecteur, enzovoort, teleur te stellen.

De gerichte en professionele verlichting of onttovering van deze „voornaamste doelgroepen van verandering“, in de eerste plaats de leidinggevende functies, moet daarom een van de topprioriteiten van alle verzetsstrijders zijn.

De uitdaging waarvoor wij staan is niet alleen (in het algemeen) om mensen op te voeden die ervan overtuigd zijn dat zij voldoende opgeleid zijn en een natuurlijke afkeer hebben om hun overtuigingen in twijfel te trekken of zelfs maar te veranderen, maar ook om mensen te bevrijden van hun voorbarige gehoorzaamheid en bedrieglijk vertrouwen in autoriteit – regering, journalistiek, superieuren.

Een van de manieren om te verlichten en te ontgoochelen die ik zie, is een zo professioneel mogelijk overzicht en samenvatting te geven aan al diegenen die potentieel openstaan voor en geïnteresseerd zijn in andere zienswijzen, maar door de bomen het bos niet meer zien. B.v. van de grootste en meest bedenkelijke inconsistenties betreffende Corona of andere essentiële verbindingen van onze werkelijkheid. Zoals b.v. het feit dat rijkdom en macht nauwelijks oneerlijker verdeeld kunnen zijn en dat er daarom veel invloedrijke en gewetenloze mensen zijn die een wereldwijd netwerk vormen via bepaalde structuren en instellingen die de meeste mensen zich opmerkelijk genoeg nog steeds niet goed kunnen voorstellen.

In wezen gaat het er bij onderwijs om mensen te bereiken en hen ertoe te brengen bepaalde, vooraf geselecteerde informatie tot zich te nemen. Dit soort onderwijs is er ook op gericht mensen te doen twijfelen aan de officiële verhalen en hen aan te moedigen zelf informatie in te winnen of de waarheid te achterhalen. Er zijn vele manieren om mensen bepaalde informatie te laten consumeren. Bv. door de informatie te herhalen, in verschillende formaten, door verschillende mensen, bij verschillende gelegenheden. Bijvoorbeeld door te bellen, brieven te schrijven, op straat te praten, enz.

Een andere manier is het opbouwen van enige sociale druk, b.v. door een mail of brief te schrijven naar alle politiebureaus in het land, met als onderwerp: „dit bericht ging naar alle…“. Een ander positief neveneffect van deze methode is dat zij de onderlinge uitwisseling extra stimuleert, omdat iedereen weet dat iedereen deze informatie heeft ontvangen.

In de tekst heb ik ook anderen opgeroepen om te laten zien of zij twijfelen aan het publieke verhaal en of zij tegen of voor de maatregelen zijn, bijvoorbeeld door een kruis op hun masker te tekenen of, indien mogelijk, helemaal geen masker te dragen, maar er in ieder geval openlijk met zoveel mogelijk mensen/collega’s over te praten en uit de kast te komen. Enerzijds is het idee hierachter dat dit kan leiden tot een (in dit geval opzettelijke) splitsing. Want alleen wanneer er twee groepen zijn, bijvoorbeeld binnen de politie of het leger, is er een mogelijkheid om partij te kiezen of zelfs van kant te wisselen. Anderzijds is het in het algemeen logisch dat alle tegenstanders van Coronamaatregelen, alle tegenstanders van imperialisme en alle tegenstanders van tirannie zich permanent als zodanig zouden identificeren.

Een klein verhaaltje daarover: Een senator in het Romeinse slavenrijk had voorgesteld om alle slaven met witte linten te markeren… Zijn adviseur antwoordde op deze suggestie: „Als je ze zo markeert, dan zullen ze beseffen hoeveel het er eigenlijk zijn… En dan zullen ze tegen ons in opstand komen“.

Hoe velen hun mening tot nu toe hebben achtergehouden, om welke reden dan ook, zou dan duidelijk kunnen worden wanneer meer en meer overwinnen om aan alle anderen te laten zien hoe zij denken. Dat zou op zijn beurt anderen aanmoedigen om dat ook te doen. En misschien zal zelfs blijken dat er al een meerderheid is. Hoe belangrijk het is voor de kijk van mensen op de wereld om te zien of te weten hoe anderen denken, wordt op indrukwekkende wijze aangetoond door het „conformiteitsexperiment“ van Asch. Onze behoefte om bij een groep te horen neemt zelfs zulke proporties aan dat wij voor de hand liggende onwaarheden voor waar houden.

Veel van deze processen zijn al begonnen! Vermeldenswaard zijn bij voorbeeld de organisatie van paneldiscussies met plaatselijke besluitvormers, de georganiseerde en gerichte verspreiding van informatiemateriaal onder plaatselijke politici en de georganiseerde verspreiding in het gehele gebied van folders voor de onafhankelijke voorlichting van de bevolking.

Hoe zou zo’n wereldwijde verandering concreet kunnen plaatsvinden?

Naarmate deze ideeën steeds succesvoller worden verspreid, en naarmate deze doelgroepen als gevolg daarvan steeds succesvoller worden opgeleid, zou de roep om integere overgangsregeringen (wereldwijd) onmiskenbaar luid kunnen klinken. Voor een geslaagde start van een overgangsregering zijn de volgende twee factoren waarschijnlijk van cruciaal belang:

  1. Ten eerste vereist het steeds luidere beschuldigingen van een collectief wantrouwen jegens de zittende regering van de bevolking, van erkende autoriteiten, rolmodellen en andere invloedrijke personen, maar ook van de oppositiepartijen, zoals onlangs al twee keer is gebeurd in Oostenrijk, bijvoorbeeld (5/2019 en 12/2020).
  2. Ten tweede is er behoefte aan een netwerk van gerenommeerde politici, journalisten, advocaten, politie-ambtenaren en integere militairen, alsmede aan een college van erkende, integere deskundigen, die samen een betrouwbare overgangsregering kunnen vormen die door de brede massa van de bevolking zou worden aanvaard of zelfs gesteund.

De huidige militaire staatsgreep in Myanmar (Birma/Birma) is het bewijs dat zoiets niet alleen denkbaar, maar ook haalbaar is!

Na de succesvolle installatie van integere overgangsregeringen zouden deze dan kunnen trachten de volgende prioriteiten zo snel, gelijktijdig en volledig mogelijk uit te voeren:

Interdictie van de corrupte netwerken en denktanks van invloedrijke personen. Hoge adel, oligarchen, bankiers, mediamonopolisten, lobbyisten, leidende politici en andere marionetten van het systeem moeten van hun macht worden beroofd, bijvoorbeeld door gerechtelijke veroordeling volgens internationale wetten (Neurenberg-proces!), en door een maatschappelijke orde waarin dergelijke elitaire, ondoorzichtige groeperingen niet meer mogelijk zijn.

Overname van de soevereiniteit van de vertolking, door een gerichte overname van de omroepstations van de belangrijkste media; aankondiging van een overgangsregering en de verdere gang van zaken.

Het op gang brengen van openbare, vrije dialogen en discoursen over de essentiële verbanden van onze werkelijkheid, waarbij niet alleen de waarheid geleidelijk aan het licht komt, maar ook alle oplossingen en alternatieven die reeds bestaan.

– Oproep tot het organiseren van onderlinge psychologische ondersteuning op zo groot mogelijke schaal, omdat bepaalde feiten waarschijnlijk niet door velen zonder hulp kunnen worden verwerkt.

Voorbereiding van de bevolking op een mogelijke crisis en sociale onrust, met behoud van stabiliteit, vrede en orde: b.v. door hen op te roepen netwerken op te zetten met plaatselijke landbouwers en andere plaatselijke leveranciers en, zo nodig, plaatselijke burgerwaken te organiseren.

Het creëren van onafhankelijkheid op alle niveaus – voedsel, energie, elektriciteit, medicijnen, geld… – door middel van regionale, lokale, zelfvoorzienende en crisisbestendige structuren (decentralisatie van sociaal essentiële systemen).

Stabilisering van de economie en het financiële systeem, door de invoering van regionale munten met waardedekking (volledig geld) en circulatiedekking (vrij geld) (zie „vrije economie“ en „het mirakel van Wörgl“).

Begrip, netwerkvorming en samenwerking met belangrijke doelgroepen of reeds bestaande overgangsregeringen in alle buurlanden en wereldwijd.

– Totstandbrenging van holistische en transparante besluitvormingsprocessen en machtsstructuren: bijvoorbeeld door meer directe democratie, burgerparlementen, „systemische consensusvorming“ (SK-beginsel, sociocratie, consensusvorming, deliberatieve democratie).

Invoering van de „sociale drie-eenheid“ volgens Rudolf Steiner (vrijheid in het geestelijk leven, gelijkheid in het juridisch leven, broederschap in het economisch leven).

– Totstandbrenging van holistische systemen op alle niveaus (onderwijs, gezondheidszorg, enz.)

Het recht op onbeperkte particuliere eigendom, alsmede het recht op particuliere eigendom van beperkte hulpbronnen (water, olie- of gasbronnen; mijnen; meer landbouwgrond dan men nodig heeft, enz.) behoren tot de dikste wortels van alle kwaad en moeten derhalve dringend opnieuw worden overwogen en onderhandeld. Deze rechten moeten altijd, maar vooral in tijden van verandering, centraal staan in verlichtingsbewegingen! Niemand zal onteigend worden! Geen enkele burger zou met geweld onteigend mogen worden! Integendeel: alleen de onteigening van het volk door een paar oligarchen moet worden teruggedraaid! Niet de „gewone burger“ moet worden onteigend, maar de oligarch moet worden belet zich de beperkte natuurlijke hulpbronnen toe te eigenen, waar alle mensen recht op hebben.

„De eerste man die een stuk land met een hek omringde en op het idee kwam om te zeggen „Dit is van mij“ en die mensen vond die eenvoudig genoeg waren om hem te geloven, was de echte stichter van de burgermaatschappij. Hoeveel misdaden, oorlogen, moorden, hoeveel ellende en verschrikkingen zouden de mensheid bespaard zijn gebleven als iemand de piketpaaltjes had uitgetrokken en tegen zijn medemensen had geroepen: „Pas op dat je de bedrieger niet gelooft; je bent verloren als je vergeet dat de vruchten weliswaar van iedereen zijn, maar dat de aarde niemand toebehoort“
– Jean Jacques Rousseau

Een vreedzame, rechtvaardige en duurzame economisch-financiële oplossing zou kunnen liggen in de wereldwijde invoering van een mengeling van de volgende 3 modellen/concepten: de vrije economie volgens Silvio Gesell, het op de hulpbronnen gebaseerde economische model volgens Jacque Fresco en de economie van het algemeen welzijn volgens Christian Felber. Een echt „onvoorwaardelijk“ basisinkomen zou alleen eerlijk zijn als alle mensen het wereldwijd zouden ontvangen, maar dan rijst de vraag waar het nog voor nodig is, het lieve geld.

Geld is gemuteerd tot een soort religie. De meeste mensen geloven dat een leven zonder geld onmogelijk is, hoewel 99,9 procent van alle diersoorten ons elke dag het tegendeel bewijst. Het is wellicht een van de meest beslissende vragen voor de toekomst van de mensheid: is het dagelijkse gebruik van geld nuttiger of schadelijker voor de socialisatie van de mensen, voor vreedzame coëxistentie en een duurzame manier van leven. En ook een antwoord op de vraag hoe een leefbare wereld zonder geld zou kunnen functioneren. Een aanbeveling voor verdere lectuur over het onderwerp van het schuld-geld systeem en het kredietsysteem is het boek „Debt – the first 5,000 years“ van David Graeber.

Hoe kunnen mensen gemotiveerd worden om zich actief voor zo’n verandering in te zetten?

Er zijn verschillende factoren die een doorslaggevende rol spelen. Bijvoorbeeld, het geloof in verschillende visies op de toekomst. Als men gelooft dat het mogelijk is een aanzienlijke verbetering van de levensomstandigheden voor zichzelf en anderen tot stand te brengen, dan is men ook meer gemotiveerd om daar iets voor te doen dan wanneer men daar niet in gelooft. Uit de propagandatheorie weten we dat en hoe het mogelijk is om een bepaalde overtuiging te creëren en te versterken. Het volgende besef moet onder de aandacht van de mensen worden gebracht: Als onze kennis en de hulpbronnen van de aarde alle mensen ongeveer in gelijke mate ten goede zouden komen, zouden wij zeer waarschijnlijk slechts een fractie van onze huidige werktijd hoeven te investeren, en zou de gemiddelde levensstandaard vele malen hoger liggen dan nu het geval is. Water, voedsel, huisvesting, energie, mobiliteit, onderwijs, medische zorg, enz. zouden allemaal gratis kunnen zijn voor iedereen in het proces. Wij beschikken reeds over de middelen om dit te doen, het is slechts een kwestie van onze verbeelding, onze prioriteiten en onze wil. Even motiverend is de overtuiging dat de toekomst veel slechtere levensomstandigheden zal brengen als wijzelf en een toenemend aantal mensen niet snel in actie komen of zich verzetten. Andere factoren zijn angsten en gebrek aan moed, die specifiek moeten worden aangepakt.

Welke rol spelen petities of verkiezingen, demonstraties, blokkades, belastingboycotten, algemene stakingen daarbij?

Als petities, referenda en verkiezingen het gevestigde systeem fundamenteel zouden kunnen veranderen, dan zou dat al lang zijn gelukt of zou het allang verboden zijn. Zolang de heersende opinie de opinie van de machthebbers is (soevereine interpretatie van de regering en de leidende media) en zolang het kiesstelsel verkiezingsfraude toelaat, is het hoogst onwaarschijnlijk dat een vredes-, vrijheids- en rechtvaardigheidsbevorderende partij de regering zal overnemen. En zelfs als het volk de corrupte elite zou wegstemmen, zou er waarschijnlijk de volgende dag een burgeroorlog uitbreken, afgedwongen door de elites.

Demonstraties geven moed en hoop en zijn kleppen om frustratie en woede los te maken, maar ze hebben weinig of geen invloed op politieke beslissingen. Bovendien worden protesten en demonstraties door de elites gepland en soms zelfs gewenst, b.v. om verschillende beelden te creëren om de kritische massa in de media beter te kunnen belasteren. Blokkades zouden een verschil kunnen maken, maar het is duidelijk dat we niet in staat zijn om zoiets als „Occupy Wallstreet“ op regelmatige basis en in alle landen te organiseren. Interessant zou bijvoorbeeld een blokkade kunnen zijn van de belangrijkste hoofdkantoren van de openbare media gedurende verscheidene dagen, met de eis van vrije openbare dialogen en discoursen. Voor dit soort verzet zijn wij echter kennelijk veel te braaf en te comfortabel, of de meeste verzetstrijders zien de noodzaak er niet van in.

Hetzelfde geldt voor een belastingboycot of een algemene staking, met de toevoeging van andere factoren die deze zeer doeltreffende methoden uiterst onwaarschijnlijk maken: een kritische massa die (nog) te klein is, en verdeeldheid binnen die massa en bij het grote publiek.

Conclusie:
Verkiezingen, nieuwe partijen of demonstraties gebruiken om te proberen iets fundamenteels te veranderen in schijndemocratische dictaturen, of om zo te ontsnappen aan de invloed van een wereldwijde machtselite – is als naar een vuurgevecht gaan met een mes…. beter dan niets, maar in werkelijkheid volkomen ongepast en naar alle waarschijnlijkheid volkomen zinloos!

WIJ MOETEN REAGEREN! NU of NOOIT!
In plaats van de wekelijkse „stille marsen“, rally’s, wandelingen en revolutionair getoeter van auto’s, moeten we beginnen met creatief verzet: voor onze stadhuizen, media, rechtbanken, politiebureaus, kazernes of zelfs voor de woningen van verschillende verraders van het volk…

#OccupyMainstreamWat
spreekt er tegen? In plaats van wekelijks te demonstreren, zouden we ook wekenlang de ingangen kunnen blokkeren van onze propaganda/waarheidsministeries: onze toonaangevende media. b.v. met de eis van een dagelijkse onafhankelijke „Corona-commissie“ en „vrije openbare dialogen en verhandelingen“ en dat op prime time!

#Flashmobs en „heimelijk theater“
Waar zijn jullie, creatieve rebellen? Wat is er mis met, laten we zeggen, regelmatig mediteren voor onze politiebureaus met een eenvoudige vraag/verzoek? Theoretisch zou je op deze manier ook een bankrun kunnen veroorzaken, als je dat zou willen.
Ze bestaan, die creatievelingen die tonnen mest voor het stadhuis droppen of bepaalde ingangen betonneren bij nacht&mist acties…
Graag meer van hen!

#markering
Wat is er mis mee als alle mensen die zich verzetten tegen de C-maatregelen, of zelfs alle mensen die zich verzetten tegen de machtsstructuren, zichzelf zo permanent mogelijk markeren? ...zodra we zien met hoeveel we zijn...

 

Voorwaarde voor de uitvoering van een dergelijke strategie is logischerwijs een zo breed mogelijk, groeiend en wijdverbreid (wereldwijd) begrip van de noodzaak ervan, waaruit voldoende motivatie kan voortvloeien om de strategie uit te voeren. Dit is alleen mogelijk door de verspreiding ervan en een daaruit voortvloeiend toenemend engagement ermee.

 

Dit is – niet alleen – een eerste ontwerp van een mogelijke „strategie van verandering“, maar – vooral – ook een hartelijke uitnodiging om na te denken, te reflecteren, vooruit te denken, te netwerken en te discussiëren. De meest wezenlijke vooruitgang in de zin van een positieve verandering zie ik in het feit dat steeds meer mensen zich aan dergelijke onderwerpen wijden en zich verenigen in een soort „Thinking Work of Change“, om onze zwermintelligentie ook in dit opzicht zo goed mogelijk te benutten. Als u geïnteresseerd bent in samenwerking, neem dan contact op en stuur deze uitnodiging door aan mogelijk geïnteresseerden.

Hartelijk dank en hoopvolle groeten!
Alleen samen zijn we sterk!